Hasło „electro-pop”, które od jakiegoś czasu pochwalić się może wciąż rosnącą popularnością, wywołuje we mnie odruchy obronne, a przynajmniej sporą dozę dystansu i nieufności. Pierwsze doświadczenia z tym stylem były bowiem niezbyt przyjemne i drogą prostych skojarzeń mój mózg wytworzył sobie – krzywdzące zapewne – skojarzenie: electro-pop = kicz. Z pewnymi tylko wyjątkami. 

Dlatego też do zapoznania się z muzyką Koshowko, podchodziłam z równym sceptycyzmem, który – ku mojemu ogromnemu zdziwieniu – szybko został przełamany przez pierwsze dźwięki utworów stworzonych przez band o proweniencji australijskiej, ale polskich korzeniach (założony przez Marcina Koszołko). I tak oto zbliżyłam się do Epki „Anarchy Monarchy”, która – co tu dużo mówić – wzbudziła we mnie sympatię bliską tej do muzyki The Knife, a to nie było proste. [więcej]

Stanisław Wyspiański większości osób niestety kojarzy się wyłącznie z dramatem „Wesele”, a raczej męczarnią, jaką z „Wesela” zrobiły podstawówkowe polonistki. Ja sama lepiej znam go od strony jego twórczości malarskiej, a przecież był to artysta uzdolniony wszechstronnie, a w swojej literaturze – jak to pięknie określił Bartosz Szydłowski, pomysłodawca projektu, którego owocem jest omawiana płyta – jawił się jako twórca bezkompromisowy, walczący z umysłową wygodą i mieszczańskim koniunkturalizmem.

Tworzył ponadto utwory w treści nader uniwersalne – i pewnie dlatego właśnie ich przesłanie aktualne jest także dziś, a co najważniejsze (dla nas) – dobrze brzmiące w nowoczesnych muzycznych aranżacjach. [więcej]

Kompozytorzy pierwszej połowy XX wieku, wyznawcy tak zwanej awangardy i modernizmu z dodekafonizmem Schonberga, aforycznością Weberna i brutalnym ekspresjonizmem Berga na czele, zaprowadzili muzykę na skraj przepaści z lufą pistoletu przystawioną do głowy i obdarli ją ze wszystkich zalet tradycyjnie rozumianego pojęcia „sztuki”. Zamknięci we własnym wszechświecie dodekafoniści czy aleatorycy, tworzący kompozycje raczej do oglądania niż do grania, znęcający się nad słuchaczami w sposób mniej lub bardziej świadomy, wynaturzali swoje dzieła produkując z nich trudne do jednoznacznego zdefiniowania twory, uszczęśliwiając nimi jedynie samych siebie.

W opozycji do nich w połowie lat sześćdziesiątych stanęli ludzie, którzy spojrzeli dalej niż na kostkę do gry lub tabelę z serią i zauważyli muzykę innych rejonów świata, zwłaszcza Wschodu. Ale nie jak Messiaen, chwytając cieszące się wolnością indyjskie ragi za bary i zakuwając w kajdany rytmicznej notacji europejskiej. Spojrzeli nieco głebiej, do jej duchowego, medytacyjnego i transowego aspektu. Zafascynowani buddyzmem i filozofią zen zechcieli pomóc sobie i słuchaczom w odnalezieniu nowej duchowości. [więcej]

Kiedy tylko przez moje głośniki przewinęły się dwa pierwsze utwory „Elk” pomyślałam, że tak właśnie musiałby brzmieć romans (artystyczny oczywiście) Beth Gibbons z Anją Garbarek i Bjork.

O wyjątkowości brzmienia utworów Australijki przesądza obecność smyczkowego tria, na którego płaszczyźnie wytwarzają się głębokie harmonie i wzruszające linie melodyczne prowadzone z uczuciowym rozmachem, którego nie powstydziłby się sam Berlioz. Gdy całość opiera się na soczystych bębnach i subtelnej – ale słyszalnej – elektronicznej dekoracji, robi się już naprawdę bardzo bristolowo. [więcej]

Kaśka Paluch: Mam wrażenie, że jesteście skupieni raczej na ekspansję poza Polskę. Współpracujecie z zagranicznymi producentami, występujecie z zagranicznymi artystami no i za granicą chyba częściej niż w Polsce. Taki target wyszedł z założenia czy czynników niezależnych od Was?

Monter: Duży wpływ na to miał na pewno fakt, ze nasza muzyka opiera się na wpływach muzyki elektronicznej, klubowej której kolebka to m.in. Londyn, Berlin i inne miasta w zachodniej Europie. Odnoszę wrażenie, że dla tamtej publiczności muzyka Miloopy jest bardzo atrakcyjna, bo pewne jej elementy są znane. W Polsce Miloopa nadal jest alternatywnym projektem. Dodatkową sprawą jest użycie angielskojęzycznych tekstów. Zdajemy sobie sprawę, że gdybyśmy śpiewali po polsku, ułatwiło by to odbiór naszej muzyki. Z drugiej strony nie mielibysmy szans zagrać gdziekolwiek za granicą. Nasz projekt przestałby być uniwersalny.

więcej [tutaj]

Recenzja z portalu 80bpm.net

Karl Hyde, Rick Smith i Darren Price byli bardzo niezadowoleni z faktu, że organizatorzy Cracow Screen Festival przeznaczyli na ich koncert zaledwie godzinę i czterdzieści pięć minut. Zazwyczaj grają minimum dwie godziny. Postanowili więc pod hasłem „prezentu dla Krakowa” rozpocząć imprezę kwadrans wcześniej, grając do wizualizacji ze zdjęć, które udało im się nagrać podczas spaceru po Krakowie. W ten sposób i wilk był syty, i owca cała. A najlepiej na tym wszystkim wyszła publiczność.

Gra świateł, niezwykłe wizualizacje, elektryzujące zachowanie Hyde’a na scenie, a przede wszystkim brzmienie i sama muzyka, której transowy bit przepływał krwioobiegiem przez całe ciało rozsadzając się w mózgu, to chyba najtrafniejszy opis sobotniego wieczoru. Więcej tutaj.

O! DJ Krush wrócił! - pomyślałam po kilku pierwszych minutach „Los Angeles”. Okazało się, że na przedmieściach San Fernando Valley, w miejscowości Winnetka, gość imieniem Steven Ellison stworzył album, który można uznać za niekiepską kontynuację Krushowego „Shinsou”. I wydał go pod pseudonimem Flying Lotus (bądź, jeśli wolicie, FlyLo), podpisawszy uprzednio kontrakt z brytyjskim Warpem.

Porównywanie twórczości Flying Lotusa do DJ Krusha jest oczywiście pewną symplifikacją, bo muzyka Ellingsona stara się być bardziej złożona. To instrumentalny hip-hop, ale podkłady niosą ze sobą naleciałości trip-hopu (a wygląd okładki coś Wam może sugerować, czyż nie?), ambientu, drillu i eksperymentalnej elektroniki. [więcej]

An On Bast kojarzy się przede wszystkim z dobrze wyprodukowaną muzyką elektroniczną, dość zróżnicowaną w swoich rejonach – głównie brzmieniowo. Artystka skupia się na tej wartości, przez rozmaite eksperymenty z najróżniejszym sprzętem czy softwarem muzycznym, a efekty są jak najbardziej korzystne – co widać w rosnącej popularności muzyki An On Bast nie tylko w Polsce.

Twórczość poznańskiej producentki kojarzona jest też z namiętnym wykorzystywaniem cytatów – słownych bądź muzycznych i odważnymi kolaboracjami – jak niedawna płyta nagrana ze skrzypaczką Allca. Na swojej najnowszej EPce An On Bast zdaje się przynajmniej połowicznie zerwać z tymi „stereotypami”. Sam tytuł – „Words Are Dead” – może w pewnym stopniu odzwierciedlać brak wspomnianych cytatów. Trudno ukryć, że w tym materiale nie pada ani jedno słowo, An On Bast nie wykorzystuje też „pozaelektronicznych dekoracji”, jak smyczki Thomasa Newmana na „Happy-Go-Lucky”. Muzyka na „Words Are Dead” jest bliższa raczej atmosferze jej pierwszej płyty „Welcome Scissors”. A przy tym to kontynuacja klimatu delicate synthetic music, do jakiego artystka zdążyła nas już przyzwyczaić. [więcej]

Człowiek odpowiedzialny za projekt Afternoons in Stereo jest zawodowym grafikiem komputerowym. To oczywiście jeszcze o niczym nie musi świadczyć. Może tylko o tym, że w związku z powyższym faktem, Greg Vicker, przywiązuje ogromną uwagę do pozamuzycznych aspektów jego projektu – jak strona internetowa, okładka czy sam tytuł.

I choć artysta pochodzi z Ontario, ta ideologia przywodzi na myśl efekty twórczości elektroników wiedeńskich – których kunszt w podejściu do całości dzieła przypomina ideę Gesamtkunstwerk Ryszarda Wagnera – wizja współpracuje z dźwiękiem, a wszystko jest nierozerwalną, imponującą całością. [więcej]

A już myślałam, że grono polskich hip-hopowców cenionych przeze mnie zamknie się w osobach Fisza i L.U.C.’a. Aż tu nagle, zupełnie niespodziewanie, dostałam informację, o którychś z kolei urodzinach wrocławskiego klubu Droga do mekki. Mają zagrać tam Roszja i Lu - od niechcenia kliknęłam w majspejsowy link i doznałam objawienia.

Ponieważ sama spieszę się na manifestację, posłużę się słowami kolegi redaktora: W moim odczuciu, o pozyskiwanie takich twórców powinny zabijać się wytwórnie i dziwi mnie tym bardziej, czemu Roszja i Lu wydawcy nie posiadają.A cała recenzja tutaj